Ojej, jak fajnie być rodzicem!!! Pomimo wszelkich trudności, bo nawet przy idealnych dzieciach takie się zdarzają. Ciężko mi sobie teraz wyobrazić, że kiedyś nie byłam mamą, bo teraz to wypełnia całe moje życie, a tego starego wcale mi nie żal.

     Synuś jest cudowny. Mężuś stwierdził, że dziwi się, że inni nie zachwycają się nim tak, jak my, he, he. Najlepszy jest o poranku, kiedy powoli otwiera oczka i na nasz widok szeroko się uśmiecha, najwyraźniej jest szczęśliwy, że nas widzi.

      Myślałam, że ciąża to najcudowniejszy stan na świecie, a bycie mamą jest sto razy lepsze.

      No i mamy synka już od 4 tygodni. Urodził się 7 czerwca, był całkiem duży jak na 6 dni przed terminem. Poród przebiegł szybko, sprawnie i bez komplikacji, Małemu Człowiekowi całkiem się spieszyło na świat jak już się zdecydował wyjść.

     Śmiesznie było z tym porodem, bo nikt nie wierzył, że tak szybko pójdzie. Położna stwierdziła, że podłączy mnie do KTG i zobaczymy czy to przypadkiem nie skurcze przepowiadające, a wtedy póściliby mnie do domu.W końcu pierwszy poród, mogłam spanikować i za wcześnie przyjechać. Jednak po badaniu lekarskim wyszło, że to już prawie połowa rozwarcia, czyli poród w pełni. Po 3 godzinach było już po wszystkim i przytulałam mojego małego syneczka.

     Muszę przyznać, że pierwsze dni nie były łatwe, choć bardzo szczęśliwe. Przez pierwszy tydzień była z nami teściowa, co okazało się kompletnym niewypałem i jak już pojechała sobie, to byłam cała szczęśliwa. 

     Teraz już się wszystko stabilizuje, przyzwyczajamy się do siebie nawzajem i jest super. Synek sobie rośnie i ciągle się zmienia. Ostatnio zaczął się uśmiechać. Nie wyobrażam sobie już jak to było jak go nie było.  

     Wreszcie nadszedł ostatni tydzień ciąży, a Mały na razie się nie spieszy. Nie urodził się 3-go, myślałam, że może dzisiaj, bo to jeszcze lepsza data 06.06.06, choć trochę kontrowersyjna i nie jestem do końca przekonana czy chcę, żeby moje dziecko urodziło się w taki dzień, no, ale decyzja należy do niego. Widocznie jest mu dobrze w brzuszku i nie spieszy mu się.

     Jutro idziemy na zapis do szpitala, zobaczymy co wyjdzie. Malutki ma już coraz mniej miejsca i kopie tylko od czasu do czasu. Czekamy już na niego z niecierpliwością. Babcie też dzwonią co drugi dzień i pytają czy to już, he, he.

       Strasznie dużo czasu byłam odłączona od świata wirtualnego i dużo się wydarzyło. Przede wszystkim przeprowadziliśmy się do nowego domku, minęły już dwa miesiące, zdążyłam się przyzwyczaić, jest fajnie.

       Wszystko już gotowe dla mojego maleństwa, łóżeczko stoi w sypialni, wózek kupiony, ubranka wyprane i czekamy. Malutki ostatnio ma już mało miejsca i trochę mniej się wierci, ale to normalne pod koniec ciąży. Nie wiem niestety jak duży już jest, bo zmieniłam doktorka ze względu na miejsce zamieszkania i ten nowy nie ma zwyczaju robienia usg na każdej wizycie, a szkoda. Za to jutro się do niego wybieram i obiecał, że "zważymy" maluszka. Sama jestem ciekawa ile już waży no i kiedy wreszcie zdecyduje się nam pokazać. Tak sobie wymyśliłam, że może nastąpi to w najbliższą sobotę i będzie miał fajną datę urodzin 03.06.06, ale to takie moje wymysły, a Mały zrobi, jak uzna za stosowne.

       W każdym razie mam nadzieję, że niedługo będę mogła przytulić moje maleństwo, bo już się nie mogę tego doczekać.

     Trochę się dzisiaj przestraszyłam. Przed południem wkurzyłam się na mój samochód i na Mężusia i od tego stresu dostałam ostrego bólu w podbrzuszu. Szybko łyknęłam Nospę i do łóżka, przeszło, ufff. Na szczęście miałam na dzisiaj umówioną wizytę u doktorka. Okazało się, że nic złego się nie stało, to był prawdopodobnie ból więzadłowy, na szczęście. Doktorek mnie pocieszył, że nie ma się czym przejmować.

     Mały za to jest kochany, kopał mnie prawie cały czas i dawał znać, że wszystko z nim w porządku, a na usg ziewnął sobie przeciągle i zasnął. Waży już 1,3 kg, całkiem duży ten mój łobuz. Ułożył się główką w dół, prawidłowo jak do porodu, chociaż ma jeszcze 2,5 miesiąca. No i ma cudowne 6 centymetrowe stópki, które mam uwiecznione na kasecie, i ktrórymi mnie szturcha w biodro. W ogóle jest już taki silny, że czasami trzęsie mi całym brzuchem, uwielbiam to.  

       Właśnie wróciliśmy od doktorka, synuś spał podczas badania. Pierwszy raz mu się to zdarzyło, przeważnie wyprawiał jakieś magiczne sztuki. W ogóle to już nieźle szaleje, czasem mnie tak kopnie, że cały brzusio się trzęsie, uwielbiam to. Teraz też już się obudził i daje znać o sobie. Pan doktor dzisiaj oglądał serduszko, podświetlał na kolorowo i wszystko jest w porządku, przegrody na miejscu. Troszkę się bałam, bo ja w dzieciństwie miałam małą wadę serce, ale synuś na szczęście nie odziedziczył tego po mnie.

       Tatuś jeszcze nie zdecydował się pójść z nami na wizytę, kto wie czy kiedykolwiek się zdecyduje. Za to przekonał się do porodu rodzinnego, a to naprawdę dużo z jego strony, bo on za takimi rzeczami nie przepada, także już go nie namawiam do wspólnych wizyt. Znaleźliśmy inne wyjście, nagrywam badania na kasetę wideo, bo jest taka możliwość i potem możemy sobie razem w domku oglądać naszego maluszka wiele razy. Dzisiaj też dostałam śliczne zdjęcie serduszka.

       Zdecydowałam się też pójść od marca na zwolnienie, w sumie dobrze się czuję, ale siedzenie w pracy przez 8 godzin dziennie coraz bardziej mnie męczy. Poza tym będziemy się przeprowadzać do nowego domku, także zajmę się urządzaniem.

       Ostatnio miałam straszną ochotę kupić już wózek dla syncia, wybrałam sobie taki ładny model, ale na razie się powstrzymałam. Kupię jak już się przeprowadzimy, w końcu po co wozić go razem z innymi gratami.

       No i brzusio jest już taki duży, że nawet obcy ludzie zauważają, że jestem w ciąży. Raz nawet pani w sklepie sprzedała mi wędlinkę bez kolejki, to było bardzo miłe.

      Aha i wg najnowszych pomiarów moje sczęście waży ponad 700 g.

     Doktorek dał mi skierowanie do szpitala w związku z tą glukozą i wczoraj wróciłam po 3 dniach. Nawet nie było tak tragicznie, przynajmniej fajne towarzystwo. Diagnoza - ciążowa nietolerancja glukozy, mam przestrzegać diety. Jakoś nawet bardzo się tym nie stresuję, podobno to się często zdarza.

     Z najważniejszych rzeczy, to okazało się, że Mały Człowiek jest chłopcem, tak wyszło doktorkowi dwa tygodnie temu, a wczoraj potwierdził to lekarz w szpitalu. Śmiesznie było z tymi badaniami, bo u doktorka dzidzia była bardzo wstydliwa, ułożyła się pupką w mojej miednicy i nie chciała nic pokazać, potem się odwróciła, ale zasłoniła rączkami. Doktorek już chciał zrezygnować z określania płci, ale bobas nagle się zdecydował i pokazał. Za to wczoraj maluszek ułożył się główką w dół i rozłożył nóżki, tak że nie było żadnego problemu z obejrzeniem. Dostałam nawet takie śmieszne zdjęcie, zbliżenie odpowiednich miejsc, hi,hi.

     W każdym razie najważniejsze, że dzidziuś jest zdrowy i dobrze się rozwija, no i wreszcie daje znać o sobie. Już w zeszłym tygodniu zaczęłam czuć jego ruchy, na początku nie byłam pewna czy to jest to, ale teraz to już jestem przekonana na 100 %. Dzisiaj rano dostałam kilka delikatnych kopniaczków na dobry początek dnia.

     Przed wczoraj robiłam zlecony przez doktorka test na glukozę po obciążeniu i wyszła za wysoka. Na szczęście to jeszcze nie cukrzyca ciążowa, ale tzw. ciążowa nietolerancja glukozy. No i z tego powodu koniec ze słodyczami, ale wyżeczenia dla Maleństwa są nawet przyjemne.

     We wtorek po Świętach idziemy do doktorka, ciekawa jestem, co on powie na te wyniki, możliwe, że zleci mi jakąś dietę. Całkiem możliwe też, że Mężuś zdecyduje się na pójście ze mną, żeby w końcu zobaczyć swoje dzieciątko, no i może da się określić płeć, jeżeli Mały Człowiek nie będzie za bardzo wstydliwy.

     Z niecierpliwością czekam już na pierwsze ruchy, ale na razie nic nie czuję, choć się bardzo wczuwam. Czytałam jednak, że tzw. pierwiastki, czyli mamuśki po raz pierwszy, czują je trochę później ok. 18 tygodnia, no ale może ze mną będzie inaczej.

     Byliśmy w zeszłym tygodniu u doktorka na usg. Maluszek ma już 6,5 cm, przez miesiąc urósł ponad trzykrotnie. Przekladał sobie śmiesznie rączki i miałam wrażenie jakby do mnie machał.

     Jak cudownie, że mam te badania co miesiąc, bo chyba bym nie wytrzymała z niepewności czy wszystko tam w środku w porządku, a tak usłyszałam od doktorka, że dziecko jest w dobrej kondycji i cały czas to sobie powtarzam.

     Ostatnio przestaję mieścić się w dotychczasowe spodnie, brzuszek jest już coraz większy. Mimo, że nikt postronny jeszcze nie jest w stanie się zorientować, to ja widzę ogromne zmiany. Uwielbiam podziwiać przed lustrem mój brzuszek i nie mogę się już doczekać, kiedy pierwszy raz poczuję ruchy maleństwa.

     Nawet w pracy o mojej ciąży wie tylko szef i moja koleżanka z pokoju, a oni nie są osobami, które lubią rozpuszczać plotki, także nikt inny nie ma pojęcia. Sama nie wiem jak to zrobić, stanąć na środku firmy i krzyknąć "Jestem w ciąży!!!!", czy oznajmiać każdemu z osobna. Eeeeeee, na razie to olewam, jak wyjdzie, to wyjdzie. Poczekam jeszcze do końca pierwszego trymestru i może szepnę słówko jakiejś plotkarze, to samo się szybko rozniesie.

     Najbardziej niesamowite jest to, że czasami dosłownie czuję jak mi brzuszek rośnie. :))) 

       To już 9 tydzień ciąży, przed wczoraj byliśmy u doktorka na usg. Maleństwo ma już 1,63 cm, widać główkę, rączki i nóżki. Najlepsze jednak było bijące serduszko, które widać i słychać. Wrażenia niepowtarzalne, 170 uderzeń na minutę, bardzo szybciutko, ale to podobno normalne. Im młodsze maleństwo, tym szybciej bije mu serduszko.

       Po takiej wizycie czuję się dużo lepiej, bo wiem, że z Małym Człowiekiem jest wszystko w porządku. Tylko takie wizyty mogłyby się zdarzać częściej, bo po jakimś czasie nachodzą mnie różne wątpliwości. Wiem, że to bez sensu, ale nie potrafię inaczej.

      Z drugiej strony staram się być spokojna i wyluzować, a przede wszystkim strasznie się cieszę z obecnej sytuacji. Mój upragniony Mały Człowiek rośnie sobie spokojnie w moim brzuszku, a za 7 miesięcy będę mogła go wziąć w ramiona.

     Bardzo długo mnie nie było i wydarzyło się w tym czasie nie mało. Po przeprowadzce udałam się do doktorka od laparoskopii, bo postanowiłam dać mu jeszcze jedną szansę. Dostałam progesteron na drugą fazę cyklu i udało się przy pierwszym podejściu. 

     Ponad dwa tygodnie temu zrobiłam test i wreszcie upragniony widok- 2 krechy, następnego dnia zrobiłam kolejny dla potwierdzenia i to samo. Byłam już też u doktorka na usg w zeszłym tygodniu, było widać ponad centymetrowy pęcherzyk we właściwym miejscu. Mały Człowiek był wtedy jeszcze za malutki, żeby go można było dostrzec, ale mam się stawić na kolejnym badaniu na początku listopada i powinno już być widać więcej.

     Strasznie się cieszę, że Mały Człowiek wreszcie się zdecydował, a z drugiej strony jeszcze trochę boję się cieszyć na całego, żeby nie zapeszyć. W każdym razie to cudowne uczucie być juz w 7 tygodniu ciąży.        

     Ostatnio w pracy nie mam mozliwosci pisac, ani nawet zagladac tu, w domu tez na razie nie. Mam tylko czasem dostep do takiego komputerka bez polskich liter, sama jestem w szoku, ze takie istnieja. Pewnie jakos dalo by sie je wlaczyc, ale ja nie mam czasu sie nad tym zastanawiac, tylko staram sie szybciutko cos skrobnac zanim ktos zauwazy. Przynajmniej bedzie oryginalnie.

       Coz, nadal bez zmian, niestety. Dowiedzialam sie niedawno, ze moja kolezanka, ktora zaczela sie starac pozniej ode mnie jest juz w ciazy, udalo jej sie za pierwszym razem. Mialam starsznego dola jak sie dowiedzialam, ryczalam pol nocy. Mezus stwierdzil, ze tak nie mozna, byc smutnym, ze ktos jest szczesliwy, ale ja nie doluje sie tym, ze znajomym sie udalo, tylko tym, ze nam sie nie udaje. Stwierdzil, ze jednak za bardzo swiruje, potem jeszcze dwie przyjaciolki powiedzialy mi to samo i nagle cos do mnie dotarlo. Skoro trzy osoby mowia mi ze "jestem pijana" , to cos w tym musi byc i staram sie juz tym tak bardzo nie przejmowac, tylko to pewnie wystarczy na jakis czas, a potem znowu dol. Hm, taki juz moj los ostatnimi czasy.

    Ostatnio nie mam na nic czasu, bo przeprowadzamy sie z Mezusiem, do tego zmiana pracy otoczenia itp. Cierpliwie realizuje swoj plan i mam nadzieje, ze zakonczy sie sukcesem. Doktorek na pozegnanie stwierdzil, ze moze zmiana klimatu nam pomoze, doszlam do wniosku, ze nie byl w sumie taki zly, przynajmniej mozna bylo z nim pogadac poradzic sie, a teraz bede musiala szukac nowego.

     Na razie wrzucam na luz, faszeruje sie ziolkami, mierze temperature, robie testy i czekam cierpliwie, a generalnie ostatnio mam zdecydowanie mniej czasu, zeby myslec o tym, ze sie nie udaje, a moze to i lepiej.